Manifestacións
Atopámonos nun momento social no que manifestar abertamente o que non é da opinión xeral supón de inmediato ser tachado de calquera extremo. Aínda así as minorías de pensamento deberían ter o seu espazo respectado, apostar pola proliferación de bichos raros, especies extrañas que opinen distinto e que non se deixen arrastrar pola marabunta.
Púxose de moda o fenómeno das manifestacións como moito máis ca actos de rebeldía e de transmisión conxunta de ideas. Púxose de moda como encontro social, acto festivo, ocasión lúdica e amoreamento de intencións que ó final acaban por diluírse na forma sobre un fondo borroso.
Por iso, aínda entrando na perigosa categorización da rara avis, manifesto publicamente a miña incredulidade e o meu escepticismo ante a valía da concentración masiva de ideas, pois se os impulsos tamén se globalizan acabarán globalizadas tamén as enerxías. E diluídas.
E cando a manifestación vai contra alguén -piratas, terroristas... xa que polo visto se distingue o termo en función da nacionalidade....-, e non tanto contra algo ou contra unha idea, posta no pelexo dos aludidos, unha manifestación multitudinaria sería para min o maior motivo de éxito: se eu son "o malo" e milleiros de persoas se manifestan pola miña causa, ese será para min motivo de ledicia, de éxito, de orgullo. Nada lle gusta máis á xente ca que falen dela, ser protagonistas, mover xente pola súa causa, sobre todo cando procuran notoriedade e bombo mediático, para o cal as manifestacións son un excelente caldo de cultivo.
Non serei quen quen faga sorrir a "os malos", se é que alguén é capaz de dicirme cales son.
*Volvín. Non era sen tempo.
Este cadro que Van Gogh chamou Noite estralada é para min unha explosión de cor e de fantasía que me fai lembrar ó Principiño de Antoine Saint Exupéry.

