E, como contabamos... foi unha festa

Unha unha procesión de cincuenta persoas será portada dun rotativo. Pero a procesión do San Paio 2009 será portada na lembranza de todos cantos participamos nela dun ou doutro xeito: baixando do altar o Santo que nunca dalí baixara desque fora empoleirado a primeira vez; fregando o santo para que estivese lustroso o día da procesión; rozando derredor da igrexa para que, anos despois, alguén dese dado a volta; quedando cos vellos para que a muller da casa puidese ir á procesión,...e un longo etcétera de detalles e xestos compartidos o 27 de xuño por todos os veciños e veciñas de Niñodaguia.

Nunca o santo saíra en procesión, e alén do significado relixioso -que penso era claramente un segundo plano-, tralo santo, alzado nos ombreiros de Tono, Enrique, Manolo e Alberto, seguindo a Pepe que abría a procesión coa cruz...tras eles ía a recuperación dunha tradición que se cadra, se nos deixan xa nunca volve esmorecer.


Mozos e vellos que nunca acoden á igrexa asistiron o sábado á misa cantada.

Ollar dende os primeiros bancos a porta franqueada polos mozos da parroquia e polos músicos que agardaban para tocar na procesión foi todo un acontecemento.

E con esta patria das pequenas cousas, de quen se emociona por ver nun campo da festa de estrea a todas as parellas da parroquia bailar o agarrado ao ritmo dos Magos de España; con ese tesouro que xa botou a andar, agardamos xa pola festa do ano que vén.

Coas grazas a toda a xente que nos mercou as camisetas que levan no peito o NdA de Niñodaguia; aos que mercaron as rifas para as camisolas de fútbol e para o año, que ademais non pasará pola coitela senón que medrará na parroquia porque lle tocou a Óscar dos Regueiros.

Coas grazas orixinais para Alberto e José Enrique por ter as primeiras ideas e os primeiros impulsos que logo os demais tentamos seguir; coas grazas a María, que fregou no santo para quitarlle a cotra que levaba anos aniñando nel;
a Javi, por botar man da fouce e da gadaña e rozar coma sempre e coma nunca a igrexa, as cunetas, e facer daquel un sitio entrañable;

Coas grazas ás cociñeiras, que nos tiñan o xantar preparado cando chegamos da sesión vermú;
aos camareiros e á camareira do carro que traballaron a reo para que ninguén pasase sede...
e aos veciños que fixeron que os Magos de España puxesen a danzar ata ao máis coxo de Niñodaguia... e o que é máis importante: que sementaron en nós as ganas de comezar a traballar xa para o San Paio 2010. Quen dixo que as segundas partes non son boas?

Grande/s festa/s en Niñodaguia

Hai dezasete anos que a parroquia de Niñodaguia non celebra con verbena o San Paio, o seu patrón, pero este ano volveremos ter, con maiúsculas, o DÍA DA FESTA.

Detrás deste cartel -no que se escapou unha curiosa interpretación do nome do noso patrón...- están os esforzos e as horas investidas sobre todo por Enrique e Alberto, os mozos solteiros que volveron facer certa esa tradición que di que a xente nova é o motor festeiro das aldeas.

Imprimiron camisetas, percorreron establecementos comerciais na procura de anuncios (=cartos) ...e todo despois de andar dúas veces casa por casa todas as da parroquia sondeando as ganas de festa e de colaboración dos veciños.

Somos unha parroquia vella, coma todas, pero vellos e novos volveremos oír o ruído da orquestra dende as nosas casas cando esteamos preparando as rosquillas, o entrante, os callos, o carneiro e a tarta xeada (con whisky), agardando polos festeiros.

É máis ca unha tradición, e aínda que é certo que tantos esforzos posiblemente non sexan rendibles para un día -no que ademais anuncian choiva-, é un xeito de darlle vida, son e troula a unha parroquia que se nega a desaparecer.

Quedades chamados pá festa. Se non podedes vir vós mandade os nenos.

Estar ó día.

Un día, de repente, quedas durmido e cando espertas daste conta de que non pasa nada se non sabes o que ocorre no mundo.

Non pasa nada se non sabes cal é a noticia do día, nin cales son as últimas declaracións dos políticos que mandan na Terra. Non pasa nada se non sabes quen dirixe o Madrid, que caeu un avión no océano, que Berlusconi pervirte nenas, que a gripe porcina volve ser outra pandemia de pobres, que os telediarios non paran de zoar.

E pensas que moito mellor non saber nada, que chegue a noite para durmir a perna solta, que medren os tomates na horta, que as galiñas nos dean ovos para unha tortilla e que veña á casa alguén a quen queiramos para aniñar no seu colo, bicarlle a cara ou deixarse aloumiñar polas súas verbas de cariño.

E fóra, que chova. Que unha semana faga 28 graos e cinco días despois 14. Alguén vai mellorar algo por saber máis noticias? Non o creo. Se cadra unicamente aumenta a nosa inquedanza.

* Palabra de xornalista.... inda por riba!

O sabor dos billetes.

Só despois de ter cortado a última árbore,

só despois de ter envelenado o último río,

só despois de ter pescado o último peixe,
só despois descubrirás que os cartos

non se poden comer.

-Profecía india-

E mentres hai quen vive de comer billetes, as árbores froiteiras maduran en marzo e en abril quéimaas a xeada.

Maio castiga cun sol de inferno e os cambios de temperatura son bruscos e desestabilizantes.

Adiántanse as colleitas, baixa o sol, secan as fontes a deshora e neva no mes de abril.

Fagan caixa, que axiña non ha de haber con que regar os billetes.

Educación segregada

Educación é o que queda despois de esquecer o que se aprendeu na escola, dicía Albert Einstein.

Todo canto está nos libros pode aprenderse sen necesidade de escolarizarse, porque os libros teñen -de momento- liberdade de movementos para esparllase alén das aulas regladas. Sería digno doutro debate a necesidade de manter unha institución coma a escola, tal e como se desenvolve hoxe en día, aínda que haberá a quen só a existencia do debate lle resulte anarquista e ácrata.

Pero neste momento semella que todo canto sae dos libros é coñecemento e formación, e tamén que para telas é imprescindible pasar polos libros.

Todos os que temos vellos temos na casa a xente que non foi á escola máis ca cando chovía e non estaba tempo para chamar as vacas polos colados. Aínda así son xente con cultura, con mundo, con coñecementos e con todo o que cómpre ter para vivir unha vida feliz. Tiveron, iso si, as relacións humanas que se aprenden na escola e fóra dela, pero que no seu tempo de nenez tiñan na escola un punto fixo de encontro.

Estos días a nova presidenta do tamén novo parlamento vasco dicía nunha entrevista televisada que ela mandaba aos seus fillos a un colexio só de homes "porque está demostrado que las niñas alcanzan antes la madurez, y creo que a ellos les beneficia respectar esos ritmos".

Seguramente hai grandes persoeiros da pedagoxía que abalen esta teoría de separar homes e mulleres para ensinarlles a vivir. Logo, cando os boten de veras á vida sorprenderanse de que non se entendan.
*A viñeta non ten desperdicio. Sinto que non se poida ver máis grande porque ben paga unha análise. Tentarei buscala máis grande ou que poida ampliarse porque ten o seu aquel.

Intelixencias femininas.

Poucos estudos distinguen entre a intelixencia común e a intelixencia emocional.
Segundo o texto desta noticia, a intelixencia emocional é a capacidade de recoñecer e manexar sentimentos propios e alleos, e aínda que a inclusión do concepto "manexar" nesa definición achega certa sombra de cinismo, asocio case involuntariamente ese tipo de intelixencia maiormente ás mulleres ca ós homes, coma se nós tivesemos máis esperto ese lado do xogo humano.

Agora ben, se aquelas que teñen a sorte de que a natureza as dotase cunha elevada intelixencia emocional son tamén posuidoras dunha especial tendencia ao placer sexual... definitivamente o mundo é unha inxustiza! un reparto desigual e acumulativo das riquezas inmateriais, non contentos xa con que quen ten algo habitualmente non ten algo só.

Para as que tedes a sorte de ser emocionalmente intelixentes e gozar de xeito máis intenso dos praceres da carne, parabéns!

Para as que aniñades durmida a capacidade de manexar sentimentos propios e alleos e ademais mantedes unha vida sexual rutinaria non queda máis ca dicir que o reparto de calidades aos humanos ha beneficiar outros aspectos, aínda que estes nunca sexan obxecto de estudos tan morbosos coma este.

Xa dicía Sabina, hay mujeres que van al amor como van al trabajo.
Pero tamén dicía hay mujeres que tocan y curan, que besan y matan.
Eu escollo a segunda, aínda sen saber con que tipo de intelixencia me dotou a natureza.

Astenia primaveral... ou maulitis

... E así como importantes son as palabras porque dan identidade tamén son armas que estigmatizan, cuadriculan, e etiquetan.

Movémonos nun tempo no que todo ten o seu nome que encasilla conceptos, diagnósticos e tratamentos. A maulitis que a todos parece invadirnos nos cambios de estación é para os prescritores de fármacos unha astenia primaveral en toda regla.

Din os médicos que a tal astenia primaveral se caracteriza pola aparición dunha inexplicable tristura, irritabilidade, falta de apetito, tensión arterial baixa, debilidade muscular, cansazo, ausenza de interese sexual, malestar xeral,... ou o que na miña terra se entende como maulitis modorrenta.

Certo que algo deses síntomas debe haber no ambiente, asociados ao calendario, porque pesan os ollares cansos, os días longos, os traballos tediosos feitos baixo a treboada de maio, e a incerteza de se vén o verán ou volve a neve.
Extráñame que a doenza estacional non remate en -ite, visto que maulite non é termo científico dabondo para formar parte do calendario de vacinas.